Innocent
“Bill?”
Het klonk heel zachtjes, twijfelend en onzeker, maar zo mooi dat de haren in mijn nek ervan overeind gingen staan. Ik opende mijn ogen en zag hoe je onzeker je lippen bevochtigde, me aankijkend met grote ogen alsof je al uren naar me had liggen staren maar nu pas gedurfd had te vragen of ik nog wakker was. Ik besefte me dat je ontzettend veel op mij leek als je zo onzeker deed, maar wilde daar niet te lang bij stil staan.
“Ja?” zei ik zachtjes, mijn blik verankerd in die van jou. Het was net alsof je gehypnotiseerd was, zo wazig stonden je ogen, en je leek vergeten te zijn waar je was. Opnieuw bevochtigde je je lippen, je verloor jezelf in mijn gezicht en ik zag hoe je vingers afwezig met het beddengoed speelden. Waarschijnlijk had je het zelf niet eens door.
“Mag ik iets bij je proberen?”
Ik zweeg, bleef je aankijken en zag de onzekerheid in je ogen. Je was nog zo jong, maar toch ouder dan ik, al waren het maar tien minuten. Het leek net alsof je al je moed bij elkaar had moeten rapen om die ene vraag te stellen en dat maakte dat ik er niet lang over na hoefde te denken voordat ik ‘ja’ zei. Ik wilde je na al die moeite niet teleurstellen, je niet moedeloos maken door negatief te antwoorden nadat je zo lang je best gedaan had om tot het stellen van de vraag te komen. Mijn welgemeende ‘ja’ toverde een glimlach op je verfijnde gezicht en dat maakte me gelukkig, want ik was blij als jij blij was. Je schoof iets dichter naar me toe en draaide je op je zij, met je gezicht naar mij toe. Ik bleef op mijn rug liggen, mijn armen slap langs mijn lichaam en ik bleef je blik vasthouden, de hele tijd.
Ik weet nog heel goed dat ik meer schrok van het feit dat mijn lichaam op jouw aanrakingen reageerde dan van het feit dat je je hand langzaam mijn boxersshorts in liet glijden. Even twijfelde ik nog of ik je door moest laten gaan, maar ik voelde me er ten eerste niet bijzonder oncomfortabel onder en bovendien wilde ik je niet afwijzen. Je nam me in je hand en begon die langzaam te bewegen, alsof je nog wilde afwachten of ik zou zeggen dat je moest stoppen, maar ik bleef slechts je blik vasthouden en liet uit niets blijken dat je niet verder mocht gaan. En verder ging je.
Het was vreemd omdat je mijn broer was maar ik vond het prettig, de manier waarop je me aanraakte en waarop je me in een stadium bracht waarin ik me niet meer bewust van mijn geest, maar des te meer van mijn lichaam was. Ik bevochtigde mijn lippen net zoals jij even daarvoor nog had gedaan en sloot mijn ogen kort toen er een steek van lust door mijn buik ging. Ik had nooit gedacht dat jij me zo kon laten voelen – nooit.
“Vind je het fijn?” vroeg je op een gegeven moment, je gezicht zo dicht bij het mijne dat ik je adem kon voelen en je toon zo onschuldig dat het bijna schattig was. Ik knikte, kon niet anders dan knikken, want ik was nooit een goede leugenaar geweest. Ik wist dat het verkeerd was, dat het niet hoorde wat we deden, maar het maakte me niets meer uit: op dat moment waren we geen broers meer, maar gewoon twee willekeurige personen. Het gevoel dat zich in mijn onderbuik situeerde, overheerste mijn hele doen en laten en ik wist dat er geen weg terug meer was.
Mijn blik bleef op je gezicht gefixeerd, op je halfopen mond en je vochtige lippen, zag hoe je zelf ook leek te genieten van deze ervaring. Voor ik het wist ontsnapte er een zacht geluid aan mijn lippen dat noch een kreun noch een zucht was. Het feit dat dit gebeurde terwijl onze moeder beneden rond liep, dat maakte het allemaal nog onwerkelijker, nog vreemder. Een kort moment dacht ik dat ik misschien droomde, maar de knoop in mijn onderbuik die steeds iets strakker aantrok, maakte me ervan bewust dat alles werkelijkheid was. De manier waarop mijn hart zijn ritmegevoel verloor en hoe mijn ademhaling steeds onregelmatiger werd, maakte me ervan bewust dat niets aan dit alles een droom was en dat het dat ook nooit zou zijn. Alles was echt, en het was heerlijk.