Deel 19
Lief dagboek,
Bill is mijn alles in het kwadraat plus nog veel meer, mijn leven en mijn dood en al het andere plechtige dat ik over hem kan zeggen. Op het moment zit hij in Amsterdam, geloof ik, hij gaat ook nog naar Parijs of waar dan ook en ik heb hem al bijna twee weken niet meer gezien. Ik sta strak van de stress: niet omdat ik ben bang om hem kwijt te raken, want hij is niet het persoon om vreemd te gaan, maar dat neemt niet weg dat ik hem mis, natuurlijk. Ik mis onze uitstapjes, onze dagen in bed, onze telefoongesprekken (zelfs daar heeft hij het te druk voor), gewoon alles aan hem. Ik mis hem echt heel erg.
Bill heeft me slechts één keertje heel kort gebeld en toen heeft hij ons (Fleur, Julia en mij) voor een feest bij hen thuis, als ze weer een heel weekend thuis zijn. Julia stribbelde eerst nogal tegen omdat ze Tom in geen geval ooit nog wil zien, maar uiteindelijk hebben Fleur en ik haar overgehaald en dus dachten we dat het best gezellig zou worden. Afgezien van een aantal dieptepunten, was het dat ook wel.
Het was begin juni en het eind van het schooljaar was al heel dicht bij. Bill, Tom, Gustav en Georg waren weer veel weg om de tour af te maken, in Amsterdam en Parijs en overal waar ik niet was en ik verlangde – nee, dat was een understatement – ik húnkerde naar Bill. Ik wilde alles geven om hem maar even te mogen aanraken.
Ik bracht veel tijd door met Fleur en Julia, bij Fleur thuis. Ik praatte veel over Bill (Julia had al na twee minuten uit me losgekregen dat er nog steeds geen écht noemenswaardige dingen waren gebeurd, buiten een paar dingen die ze ook heel sappig vonden om te horen) en ik had eindelijk de gezelligheid van de meiden terug. Fleur miste Gustav, die sindsdien officieel haar allerbeste vriend was en ik bedacht me dat ik moest onthouden dat toen Fleur Julia gevraagd had of ze al iemand op het oog was, Julia dat schouderophalend ontkend had. Misschien zou ik Tom er een plezier mee kunnen doen.
Op één van die middagen, toen we met zijn drietjes Geschiedenis zaten te leren (dat keer was het Napoleon die gestalte kreeg door een rotte appel en de druiven zijn legers toen Julia ging uitleggen hoe het gezeten had) ging mijn telefoon af. Ik controleerde de klok voordat ik mijn telefoon uit mijn broekzak opdiepte: het was nog geen half zes en dus kon het niet mijn moeder zijn om te zeggen dat ik als de wiedeweerga naar huis moest komen omdat ik te laat was. Mijn hart sloeg een slag over toen ik ‘onbekend’ op het display zag staan, want ik wist dat het Bill wel moest zijn. Mijn Bill. De Bill die ik zo godvergeten erg miste. Ik nam op en probeerde mijn stem niet te laten overslaan toen ik mijn naam zei, maar zonder succes.
“Maren! Hoi!” hoorde ik hem. Ik bedacht me dat het geluid van zijn stem na twee weken als een zegen kwam, maar schopte die gedachte direct weer uit mijn hoofd omdat ik probeerde vast te houden aan het idee dat God niet bestond. Het voelde in ieder geval geweldig. Hij was hees van alle optredens, maar hij klonk heel bij en gelukkig. Bij dat besef glimlachte ik flauw: als hij gelukkig was zonder mij, moest ik dat ook maar zijn.
“Hoe gaat het?” vroeg ik kort, want ik wist dat we weinig tijd hadden en ik wilde die tijd niet opvullen met mijn eigen stemgeluid. Ik wilde hém horen.
“Goed, maar ik heb niet veel tijd,” antwoordde hij gehaast. “Ik heb zo een fotoshoot voor één of ander Nederlands blad – ik heb trouwens mijn cupidoshirt aan – maar waar ik voor bel: mijn moeder heeft Tom net laten weten dat ze het weekend dat wij weer thuiskomen weg is, dus Tom en ik willen op zaterdagavond een slaapfeest geven met jullie drie, Georg en Gustav…”
Ik had heel even de tijd nodig om al die informatie te verwerken en toen het mijn hersenen eindelijk gelukt was, zei ik hem dat ik het wel even aan mijn vriendinnen zou vragen omdat ik op dat moment toch bij hen was. Voordat hij kon beginnen met protesteren over ‘te weinig tijd’, legde ik mijn hand over de hoorn en vertelde de meiden het verhaal.
“Komt Tom ook?” vroeg Julia zich af. Ik antwoordde dat dat zo was en dat de andere twee jongens ook zouden komen. Julia reageerde resoluut met een ‘nee’ en Fleur vroeg haar meteen verontwaardigd waarom niet. “Omdat,” riep Julia verhit uit. “Ik niet – ik corrigeer, nóóit - meer met Tom Kaulitz in één ruimte wil zijn. Nóóit meer!”
Toen Fleur haar probeerde te overtuigen door te zeggen dat ze Tom gewoon moest negeren en zich met ons bezig moest houden, leunde Julia achterover, sloeg ze haar armen over elkaar en schudde ze fanatiek haar hoofd terwijl ze met haar tong klakte. Ze wendde haar blik naar mij en ik keek haar verwachtingsvol aan.
“Nee,” zei ze beslist. “Ik kom niet.”
Ik knikte kort en legde de hoorn weer tegen mijn oor.
“Bill?” controleerde ik of hij er nog was, wat zo was. “Fleur en ik komen – toch Fleur?”
“Als ik kan wel,” knikte ze. “Ik laat het Gustav wel weten.”
Ik grijnsde breed en wendde me weer tot Bill aan de andere kant van de lijn.
“Oh, nou, Fleur belt aan Gustav door of ze kan of niet, ik kom sowieso, maar Julia wil niet mee…”
Hij zweeg even en ik hoorde hoe hij tegen iemand aan de andere kant van de lijn zei dat hij er zo aan zou komen. Daarna kwam hij weer bij me terug.
“Kun je haar toch overhalen?” vroeg hij op een gegeven moment. “Het is belangrijk voor Tom.”
Ik zweeg. Ik kon proberen Julia over te halen en Tom een kans geven om het goed te maken, maar de kans dat Julia én mee zou gaan en dan vervolgens ook Tom nog een nieuwe kans zou geven, was maximaal een halve procent. Maar toch: als ik haar mee zou krijgen, kon ik Tom de rest laten doen. Dat was dan zijn verantwoordelijkheid.
“Maren?” vroeg hij. Ik schrok wakker. “Ben je er nog?”
“Ja,” verzekerde ik hem. “Eh, ik zal het proberen. Zal ik op vrijdagavond vast komen en dan blijven slapen en helpen met organiseren of ben je dan moe en heb je nog geen zin in me?”
Ik kon horen dat hij grijnsde.
“Ik heb altijd zin in jou,” zei hij. “Maar ik moet er vandoor. Die Nederlanders willen mijn gezicht oranje maken en mijn make-up anders doen…”
Ik lachte.
“Spreek ik je nog van de week?” vroeg ik nog gauw.
“Als ik ergens een vrij moment vind…” zei hij. “Anders zie ik je vrijdagavond. We zijn rond negen uur thuis, dus als je er om half tien of zoiets bent, ben je ruim op tijd. Goed?”
“Perfect,” antwoordde ik. “Nog heel veel succes vanavond. Verover Nederland.”
“Dankjewel. Ik zal aan je denken.”
“Ik mis je.”
“Ik jou ook…” fluisterde hij. “Maar ik moet echt ophangen nu, ze trekken me al zo ongeveer aan mijn haar en je weet dat dat mijn heiligdom is. Na dit shirt natuurlijk. Doeg!”
Op vrijdagavond liep ik door Loitsche, met een tevreden gevoel: Fleur en ik hadden Julia ervan overtuigd dat ze echt mee moest gaan door te zeggen dat ze Tom gewoon moest rammen als hij haar irriteerde en ik geloof dat ze dát wel zag zitten.
Ik moest me inhouden om niet te gaan rennen, maar ik liep wel sneller dan normaal omdat ik niet kon wachten Bill te zien, Bill te voelen, Bill te horen, Bill te proeven, Bill te ruiken. Ik wilde dat hij mijn zintuigen bedwelmde en me in hogere sferen bracht, dat hij me liefde gaf, zou zoenen en – ach, ik wilde hem gewoon. Helemaal.
Toen ik bij hen thuis was aangekomen, liep ik opgelaten het tuinpad op en drukte op de bel. Na een poosje hoorde ik iets bewegen achter de voordeur die uiteindelijk met een klik van het slot gehaald werd en een stukje open ging.
Ik voelde hoe ik naar binnen gesleept werd, waar het aardedonker was, en hoe ik tegen de muur gedrukt werd. Ik kreeg een grijns op mijn gezicht toen er een lichaam tegen het mijne gedrukt werd. Al mijn zintuigen vertelden me dat het Bill was en een zoen op mijn mond bevestigde dat. Hij smaakte als Bill, voelde als Bill en rook als Bill. Het was hem.
Toen onze lippen elkaar verlieten, trok hij me tegen zich aan. Ik sloot mijn armen om zijn hals en begroef mijn hoofd in zijn nek.
“Ik heb je gemist,” fluisterde hij zachtjes. Ik glimlachte gelukkig.
Ik trok mijn hoofd terug en gaf hem nog een zoen, die hij gretig beantwoordde. Daarna pakte hij mijn hand vast, heel kort en hij hielp me mijn jas uit te trekken. Mijn tas had ik al lang op de grond laten vallen.
Hij nam me mee naar de woonkamer waar, tot mijn verbazing niet alleen Tom, maar ook nog Georg en Gustav zaten, iedereen behalve die laatste voorzien van een biertje. Mijn humeur sloeg meteen honderdtachtig graden om: daar had ik niet op gerekend, ik had me er niet mentaal op kunnen voorbereiden en dus vond ik het niet amusant. Bill leek echter van mijn humeur-switch niets te merken.
“Ga zitten,” zei hij, en hij bood me de vrije plaats naast Tom aan. “Wil je ook een biertje?”
Ik knikte zonder te weten waarom terwijl ik plaatsnam naast Tom, wiens ogen aan het televisiescherm gelijmd zaten. Bill liep al weg om drank te halen toen Tom ook om nog een biertje vroeg. Hij stak zijn hand op ten teken dat hij het gehoord had.
Ik richtte mijn aandacht op de televisie en zag tot mijn verbazing dat de jongens het nieuws aan het kijken waren. Het ging over een iets ergens in het buitenland, dat was het enige dat ik er nog van meekreeg voordat de nieuwslezeres weer in beeld kwam, met op het scherm naast haar een foto van de vier jongens met wie ik nu in de woonkamer zat.
“Bill,” riep Gustav naar de keuken. “Het begint!”
“Ja ja, wacht even!” riep Bill terug en ik hoorde hoe hij drie flesjes bier opende. Niet lang daarna kwam hij gauw de woonkamer weer in lopen, plofte hij naast mij neer en drukte mij en zijn broer een flesje in de hand. Zelf nam hij een slok uit het derde flesje, om het daarna met een klap op tafel te zetten en voorover geleund te blijven zitten, op de rand van de bank, steunend met zijn ellebogen op zijn knieën.
Ik weet niet meer precies waar de reportage over ging, maar het had vast te maken met de tour. Ik had het te druk met het naar Bill staren: mijn ogen liet ik schaamteloos over zijn rug glijden, de zwarte stof wegdenkend. Zijn ruggengraat was duidelijk te zien door zijn strakke shirt, als hij zo gebogen zat. Zijn zwarte haar, dat ook blonde plukken had sinds dat hij in Frankrijk geweest was, viel over zijn zwakke schouders en ik zag hoe geconcentreerd hij naar de tv keek, zijn kin in zijn handpalm en zijn neus recht vooruit. Ik vond dat hij er heel teer uit zag.
Toen op een gegeven moment de nieuwslezeres weer in beeld kwam, stonden Georg en Gustav op en zeiden ze dat ze er vandoor gingen. Ik werd meteen iets vrolijker, want dat betekende dat het niet lang meer zou duren voordat ik samen met Bill was en dat vooruitzicht stond me wel aan.
Ik keek toe hoe Tom opstond om de jongens uit te laten. Bill en ik bleven alleen achter in de opeens zo lege woonkamer en hij sloeg zijn arm om mijn schouders om me tegen zich aan te trekken. Toen ik de overweldigende geur van zijn lichaam rook, kroop ik dicht tegen hem aan, rolde me op als een kat en luisterde naar het geluid van zijn hart.
Niet lang daarna kwam Tom weer terug die zich languit op de bank liet vallen en een pakje sigaretten en een aansteker uit zijn broekzak haalde. Hij draaide zijn hoofd naar mij toe en hield de sigaret omhoog.
“Bezwaar?” vroeg hij.
Ik schudde mijn hoofd. Daarna richtte hij zich tot zijn wederhelft.
“Ook?” vroeg hij met het pakje al gereed om gegooid te worden.
Bill knikte, ving de sigaretten behendig toen Tom ze hem toewierp en ving ook de aansteker toen Tom zijn eigen peuk had aangestoken en hem richting zijn wederhelft gooide. Ik sloot mijn ogen toen ik hoorde hoe Bill de sigaret aanstak en genoot van de warmte die zijn lichaam op me afstraalde.
“Wil jij ook?” vroeg hij, waarna hij diep inhaleerde.
“Nee,” mompelde ik zonder hem aan te kijken en ik merkte dat zijn hartslag rustiger werd en ik zei dat ik niet rookte. Bill begon zichzelf direct te verdedigen met het feit dat hij eigenlijk ook niet rookte omdat hij het maar heel soms deed, als hij gestressed was voor een optreden of wat dan ook en dat het gewoon een slechte gewoonte was die hij had overgehouden aan het touren en geen verslaving. Ik zweeg en luisterde naar de televisie.
Bill rookte snel zijn sigaret op en nam me in zijn armen toen hij hem had uitgedrukt. Mijn ogen waren moe en ik moest moeite doen om niet in slaap te vallen. Langzaam dommelde ik weg, liggend in Bills armen, maar schrok wakker toen opeens de TV uitgeschakeld werd en een onverwachte stilte de kamer vulde.
“Ik ga naar bed,” zei Tom, die zijn sigaret uitdrukte en opstond. Ik volgde met mijn ogen het kringeltje rook dat uit de asbak opsteeg richting het plafond terwijl hij naar de deur liep en Bill en mij alvast welterusten wenste. Ik wendde mijn ogen van het plafond af en glimlachte naar hem, mijn ogen nog steeds moe van de slaap.
Het bleek geen overbodige luxe dat ik er was: Bill en Tom sliepen uit tot zo’n twee uur ’s middags en dus kwam er tot dan niet veel van organiseren terecht. Omdat ik al om tien uur wakker was, besloot ik me vast te douchen en de rommel van de vorige dag op te ruimen. Ik leegde de asbak, waste de glazen af, poetste de tafel en legde de kussens op de banken recht. Het enige dat ik niet deed, was stofzuigen omdat ik als de dood was de broers wakker te maken en vermoord zou worden omdat ze last hadden van een gigantisch ochtendhumeur. Toen ik op de klok zag dat het al richting half twee ging, besloot ik voor beide jongens een ontbijt op bed te maken.
Omdat ik niet beide dienbladen tegelijk naar boven kon dragen, bracht ik eerst Tom zijn voedsel. Er kwam geen reactie toen ik op de deur klopte dus nam ik aan dat hij nog sliep. Ik opende de deur, deed hem dicht toen ik binnen stond en liet mijn ogen even aan het donker wennen. Toen ik op een gegeven moment kon ontwaren waar Toms bed stond, liep ik er op mijn tenen naar toe en knipte het lampje aan dat naast zijn bed hing. Ik ging op het randje van het matras zitten en streek wat dreads uit het gezicht van de tweelingbroer van mijn vriend en fluisterde zacht zijn naam. Er kwam geen respons.
“Tom,” fluisterde ik nu harder. “Ik heb eten voor je.”
Hij maakte zo’n kreunend geluidje dat mensen altijd maken als ze bruut wakker gemaakt worden en hij draaide zich op zijn rug, waardoor ik vol op zijn borst keek. Ik grijnsde bij het idee dat andere meisjes daar een moord voor zouden doen en dat het mij niets deed, maar aan de brede lach op Toms slaperige gezicht te zien (met zijn ogen knipperde hij nog tegen het felle licht van het nachtlampje) dacht hij dat ik het wel degelijk fijn vond om te zien. Het boeide me niet.
“Wasser?” mompelde hij, de slaap uit zijn ogen wrijvend terwijl hij zich geeuwend uitrekte.
“Ontbijt,” zei ik terwijl ik het dienblad op zijn schoot schoof. “Kijk: twee croissantjes, een glas jus d’orange en ik heb er ook nog wat crackers met kaas en ham en zo bij gedaan voor het geval je heel erge honger hebt...”
Hij grijnsde bij het zien van zoveel eten en merkte op dat het wel heel gezond was. Met een lach op mijn gezicht zei ik hem dat het vast gezonder was dan het tourvoedsel en dat bevestigde hij, nog steeds de ogen uit zijn hoofd starend omdat ik zo mijn best gedaan had. Hij zei me dat hij het hartstikke lief van me vond, haakte zijn arm met een vrolijk gezicht om mijn nek en gaf me een natte kus op mijn wang. Mijn gedachten schoten naar Julia, die zich op dat moment waarschijnlijk bij Fleur zat op te vreten, proberend om onder de afspraak uit te komen. Gelukkig kende ik Fleur goed genoeg om te weten dat ze niet toe zou geven, want anders zou ik linea recta terug naar huis vertrokken zijn om te zorgen dat Julia toch zou komen.
“Alsjeblieft,” zei ik, en ik stond weer op. “Geniet ervan.”
Twee minuten later liep ik met een ander dienblad de kamer van Bill in. Hij lag nog diep onder de dekens, alleen een plukje zwart haar was voor de buitenwereld zichtbaar. Ik ging ook bij hem op de rand van het bed zitten en tilde deken een klein stukje op. Hij lag met zijn ogen open, met een grote grijns op zijn gezicht en hij staarde me aan.
“Hai,” zei hij, de grijns op zijn gezicht niet uitvegend.
“Goedemorgen,” zei ik opgewekt, en ik draaide me om om het dienblad te pakken, dat ik achter me had neergezet. Op dat moment maakte Bill een geluidje waaruit ik af kon leiden dat hij niet wilde dat ik het dienblad ergens neer zou zeggen en hij ging op zo’n manier liggen dat dat ook onmogelijk was. Het moment daarna gebood hij me met een grijns op zijn adorabele gezicht dat ik naast hem moest komen liggen.
“Dan worden je croissantjes koud,” zei ik, nog steeds met het dienblad in mijn handen.
“Croissantjes zijn ook lekker als ze koud zijn.”
“Ik ben óók lekker als ik koud ben.”
“Ja maar -” probeerde hij nog, maar hij kon geen ander argument meer bedenken en hij sloeg uiteindelijk zijn armen protesterend over elkaar. Ik grijnsde breed en keek vertederd naar zijn verontwaardigde gezichtje: hij had een diepe fronsrimpel in zijn voorhoofd en hij keek me aan van tussen zijn wimpers, wat het wel heel verleidelijk maakte om in bed te gaan liggen. Uiteindelijk deed ik dat dan ook.
Hij kroop dicht tegen me aan – hij bijna naakt, ik volledig aangekleed – en hij begroef zijn hoofd in mijn hals. Ik kriebelde met mijn vingers door zijn donkere haar, dat steeds langer werd. Hij haalde mij bijna in.
“Je ruikt lekker,” klonk het gesmoord.
Ik zweeg en liet mijn vingers naar zijn rug glijden. Heel zachtjes betaste ik de huid, want ik was me ervan bewust dat ik koude handen had en dat hij waarschijnlijk gillend uit bed zou rennen als ik mijn koude hand in één keer tegen zijn rug zou leggen. Dat moesten we natuurlijk voorkomen.
Opeens voelde ik hem in mijn buik prikken.
“Doe uit,” klonk het opnieuw gedempt.
“Doe uit?” herhaalde ik vragend. Hij tilde zijn hoofd op uit mijn hals, keek me loom aan en grijnsde scheef, met twinkelende oogjes die mijn hart deden smelten.
“Je shirt,” verduidelijkte hij. “Dan doe ik je broek wel.”
Ik glimlachte onnatuurlijk breed en deed wat hij zei: ik trok mijn shirt uit en liet het naast het bed vallen. Hij was ondertussen al op de knoop van mijn broek gedoken en ontdeed me ervan, na veel gedoe en moeite. Daarna kroop hij weer tegen me aan en verwarmde mijn lichaam met het zijne.
“Wil je echt nog niet eten?” vroeg ik. “Het is al twee uur hoor!”
Hij schudde zijn hoofd, met dichte ogen.
“Nee,” zei hij. “Ik wil eerst jou. Het is al twee uur en ik heb de hele dag nog niet ge-Marend.”
Ik lachte en kroop bovenop hem om mijn gezicht in zijn hals te begraven en hem daar met mijn lippen te strelen, gaf hem een klein kusje op het kale plekje achter zijn oor, daar waar wetenschappelijk was aangetoond dat mannen er extra gevoelig waren. Bills handen gleden over mijn naakte rug, waardoor ik huiverde en hij boorde zijn ogen in die van mij toen hij langzaam mijn behabandjes van mijn schouders liet glijden. Zijn ene hand bracht hij omhoog naar mijn gezicht, het andere liet hij op mijn arm liggen.
“Heb ik je ooit gezegd hoe mooi ik je vind?” vroeg hij terwijl hij de huid van mijn hand zacht streelde.
Ik liet me door mijn gedachten terugnemen naar het verleden en liep alle momenten door vanaf het moment dat ik hem ontmoet had. Ik probeerde me alle conversaties te herinneren, de momenten in Georgs auto, de nachten in Magdeburg, telefoongesprekken, uitjes – en toen wist ik het opeens. Ik werd teruggezogen in een flashback die ik me niet meer had willen herinneren en daarom in een uithoek van mijn hoofd geduwd had.
“Ja,” zei ik zonder enig spoortje van emotie. “Toen in dat kleedhokje, in Magdeburg. Toen zei je dat je me het mooiste meisje ter wereld vond, met of zonder litteken.”
Hij glimlachte zachtjes en richtte zijn ogen even op mijn lippen voordat hij die van hem er tegenaan drukte en de vlinders in mijn buik deed ontwaken alsof het de eerste keer was dat hij me op die manier zoende, ook al duurde het maar kort.
“Mooi zo,” zei hij terwijl hij zachtjes met zijn vingertoppen de lijn van mijn kaak volgde. “Dat meende ik. Je bent echt het mooiste meisje dat ik ooit ben tegen gekomen, ook de liefste en je bent echt heel bijzonder voor me.”
Ik begroef mijn gezicht weer in zijn hals (ik geloof zomaar dat dat mijn favoriete plekje aan hem was) en glimlachte toen hij me in alle zachtheid tegen zich aantrok. Het was dan wel geen ‘ik hou van je’ maar wel een stap in die richting.
Rond vier uur liep ik met vers gedouchte Bill en met net uit bed gerolde Tom door een supermarkt om voedsel en drank in te slaan. We hadden alledrie een mandje in onze handen waarin we popcorn, chips en chocolade (alleen voor de meiden, de jongens hielden er niet zo van) gestopt hadden en Tom droeg een kratje bier. Toen we voorbij de andere drank kwamen, besloten we om ook nog wat bessenjenever en Smirnoff te kopen voor iedereen die niet zo graag bier dronk, wat dus betekende dat niemand het zou drinken.
Bill en ik wierpen elkaar steeds spannende blikken toe, maar ondernamen geen actie. Het deed me denken aan die keer dat we in het meer gezwommen hadden, hoe vreselijk lustopwekkend dat toen was geweest, maar dat keer was het nog erger. Ik voelde het verlangen naar hem kriebelen in mijn onderbuik, telkens als hij me aankeek voelde ik een knoop in mijn onderbuik zich strak trekken en soms moest ik op mijn lip bijten om bepaalde geluiden binnen te houden. Je kunt je misschien wel inbeelden hoe stom die situatie voor mij was: we stonden in een supermarkt heel on-erotische chips te kopen en ik was geil. Dat was weer typisch zoiets dat alleen ik kon. Met een snelle blik op Bills broek, zag ik dat het voor hem niet gold. Julia’s hij-wordt-al-geil-als-hij-naar-je-kijkt-theorie, bleek dus toch niet waar te zijn.
De afgelopen weken, vooral toen Bill was weggeweest, had ik het gevoel gehad dat ik er zo langzamerhand wel klaar voor was. Toen ik hem had moeten missen, had ik heel vaak het lichamelijke contact gemist, misschien wel net zoveel als ik de andere dingen gemist had en dat wil wel wat zeggen, toch? Na twee en een halve maand samen mocht het ook wel, vond ik. Zeker als de man in kwestie Bill heette en je hopeloos verliefd op hem was en hij je zelfs geil kon krijgen in de supermarkt. Dan mocht het.
We liepen naar de kassa, Tom waggelend door het gewicht van het krat bier en we rekenden af nadat we ons identiteitsbewijs hadden laten zien voor de alcohol (“Wie denkt ze wel niet dat ze is?” had Tom woedend gezegd. “Zie ik eruit alsof ik vijftien ben?”). We liepen de supermarkt weer uit, Tom nog steeds vloekend en zich hardop afvragend of het niet te zien was dat hij al met vijftig meisjes het bed gedeeld had en of ze verdomme niet wist dat hij Tom Kaulitz was. Bij het vijftig-meisjes-punt sloeg Bill zijn arm om mijn middel en streelde zacht de huid van mijn heup.
We liepen naar de bushalte waar we tot Toms ergernis nog een half uur moesten wachten. Hij vloekte en tierde en zei dat hij zin had om een biertje te pakken, maar jammer genoeg voor hem had hij geen flessenopener. Bill en ik keken elkaar grijnzend aan toen Tom mokkend op de grond ging zitten en de klep van zijn pet vastgreep. Ik vleide me tegen de liefste jongen van de hele wereld aan en liet het gewillig toe toen hij mij aan mijn heupen tegen zich aan trok. Toen onze onderlichamen tegen elkaar aan kwamen, maakte ik een zacht geluid in mijn keel. Ik zweer je dat het maar heel zacht was, maar te oordelen naar Bills grijns, had hij het gehoord.
Na een half uur kwam dan toch eindelijk de bus aanrijden. Tom stond op en kwam bij ons staan om in te stappen, we stempelden onze strippenkaarten af en gingen achterin de bus zitten. Ik nestelde me bij het ene raam tegen Bill aan, die zijn arm om mijn middel sloeg en Tom ging met zijn krat bier bij het andere raam zitten.
Ik deed mijn oordopjes in mijn oren en zette mijn MP3-speler aan. Ik luisterde Iris, van The Goo Goo Dolls, wat ik was gaan waarderen en op mijn MP3 gezet had na die dag dat Bill gezegd had dat het nummer op mij van toepassing was. Ik wist op dat moment al zeker dat ik het er nooit meer af zou halen.
Bill haalde mijn ene oordopje uit mijn oor en propte het in die van zichzelf. Ik keek naar zijn gezicht, dat zich volledig ontspande zodra hij zich mee liet slepen door de muziek en ik kroop tegen hem aan toen hij het zinnetje ‘You bleed just to know you’re alive’ mee playbackte. Zijn hand gleed naar waar mijn litteken zich schuilhield.
Nadat we nog meer liedjes geluisterd hadden, waaronder zijn lievelingsliedje waarbij hij me heel zacht gekust had, stopte de bus in Loitsche. We stapten met zijn drieën uit en slenterden naar huis. De straten waren uitgestorven, maar ik was niet anders gewend van het gehucht.
“Ik wil een nieuwe tatoeage laten zetten,” zei Bill vanuit het niets. Tom keek niet op of om, maar ik keek hem verbaasd aan en hij glimlachte afwachtend, alsof hij mijn mening wilde weten en ook daadwerkelijk iets met die mening zou doen.
“Waar?” was het enige waar ik benieuwd naar was en hij vroeg me meteen of ik bedoelde waar op zijn lichaam of waar in welke tattooshop. Ik verduidelijkte mezelf door ‘waar op jou’ te zeggen en hij trok zijn shirt een beetje omhoog zodat hij een goddelijk stukje huid ontblootte en hij wees een plekje rechts onder zijn navel aan.
“Hier,” antwoordde hij, en hij sloeg zijn ogen naar me op terwijl hij zijn shirt weer liet zakken. “Ik heb er al een poosje over nagedacht en het lijkt me echt geweldig om er nog één te nemen, na die ene in mijn nek. Piercings en tattoo’s zijn verslavend. Wat is er – vind je het niks?”
Opeens merkte ik dat ik nogal sip gekeken had, dus trok ik mijn gezicht in een wat vrolijkere plooi omdat het helemaal niet zo was dat ik het niets vond. Ik vond het namelijk helemaal geen slecht idee. Ik vond het zelfs ultiem geil en dat zei ik hem ook, heel gemeend, met een glimlach op mijn gezicht. Hij grijnsde en pakte mijn hand.
Rond acht uur zouden Georg, Gustav, Fleur en Julia komen, wat betekende dat alles dan sowieso klaar moest staan. Ik deed de chips in bakken, legde de drank koel en ik stuurde Tom naar boven om een paar films uit te zoeken. Bill sleepte alle matrassen en luchtbedden uit het huis naar beneden, verzamelde slaapzakken en legde de hele woonkamer vol met slaaptroep. Hij onderschepte Tom toen die weer beneden kwam met een paar DVD’s en controleerde ze, om hem na een paar opmerkingen (“Nee, Tom, geen porno. Er zijn dames bij.”) weer naar boven te sturen. Ik grijnsde toen ik het hoorde, de chocolade in stukjes brekend.
Georg en Gustav waren de eersten die aankwamen. Ik was nog bezig in de keuken en Bill pompte nog wat luchtbedden op, dus stuurden we Tom naar de deur, die de de jongens binnenliet en de voordeur vervolgens weer zo hard dichtsmeet dat hij rammelde. Ik huiverde van de tocht die opeens langskwam en me kippenvel bezorgde.
Ik hoorde ergens in de woonkamer mijn naam vallen en niet lang daarna stonden Gustav en Georg voor mijn neus, die ik in diezelfde volgorde omhelsde. Gustav rook heel lekker, viel me op, wat waarschijnlijk kwam door het parfum dat Fleur hem cadeau had gedaan toen Rette Mich als derde single op nummer één kwam te staan. Toen ik een aantal seconden later tegen Georg aan gedrukt werd, vroeg ik me in een flits af of hij me misschien nog leuk vond, maar die gedachte duwde ik meteen weer weg. Georg had immers een leven te leven, een leven waarin ik maar heel kort een rol gespeeld had, een leven waarin hij het bed deelde met alle groupies die hij maar kon krijgen, en dat waren er een boel. Alle bijen komen op de honing af.
Van over Georgs schouder zag ik dat Bill de keuken binnen kwam. Meteen kreeg hij een achterdochtige blik in zijn ogen, maar hij mengde zich er verder niet in en pakte gewoon een paar flesjes bier uit de koelkast, die hij opende met de flessenopener die ergens op het aanrecht lag en hij liep weer weg. Ik sloot mijn ogen en wilde net beginnen met bidden dat hij geen verkeerde conclusies trok, toen ik me bedacht dat ik niet meer in God geloofde.
“Het bier staat daar,” zei ik toen we elkaar weer los hadden gelaten, wijzend op de koelkast. “Ik maak dit nog even af en dan kom ik zo, goed?”
Hij knikte, pakte bier en liep de keuken weer uit. Ik had me nog geen secondelang terug naar mijn komkommer gedraaid of Bill liep de keuken in. Vluchtig keek ik om en richtte mijn aandacht toen weer op het snijden (ik besefte me later pas dat dat er heel schuldbewust uit heeft moeten zien) voelend hoe hij achter me kwam staan en hoe hij zijn handen op mijn heupen liet rusten. Hij legde zijn hoofd op mijn schouder, maar ik ging onverstoorbaar door.
“Je weet dat je hem gewoon moet meppen als hij iets probeert hè?” zei hij zacht. “Dan ros ik hem helemaal in elkaar.”
“Hij is sterker dan ons bij elkaar opgeteld,” lachte ik terwijl ik het mes neerlegde en me omdraaide zodat hij me klem kon zetten door het aanrechtblad vast te pakken en dat deed hij ook. Ik grijnsde breed, want dat was precies wat ik gewild had.
“Mijn liefde voor jou is sterker dan die van hem,” zei hij. “Daar kan niets tegenop.”
Ik lachte, kuste zijn grijnzende mond en greep de rand van zijn spijkerbroek vast terwijl ik hem naar me toetrok en mijn tong bij hem naar binnen liet glijden. Hij streelde zacht de huid van mijn buik met zijn duimen en liet zijn handen een klein stukje naar boven dwalen, alsof ze een doel hadden maar er niet heen durfden te gaan in een ruimte waar zomaar iedereen in en uit kon lopen. Ik voelde zijn lichaam reageren.
“Waarom gaf je ook alweer een feestje?” fluisterde ik zachtjes, doelend op dat wat tegen mijn been drukte.
“Ik heb geen idee,” zei hij. “Dat was vast Toms idee…”
Ik drukte nog een kus op zijn lippen toen ik hoorde dat de bel ging. Gustav riep iets overenthousiasts over Fleur en te oordelen naar de snelle voetstappen die ik plotseling op de vloer hoorde, rende hij naar de deur toe. Niet veel later hoorde ik Fleurs stem in de woonkamer en ging ik me bezorgd afvragen of Julia er niet bij was toen ik haar hoorde vragen waar ik uithing. Het viel me op dat Tom, die vlak daarvoor Georg nog had zitten ondervragen over hoe het nou gezeten had met dat meisje dat hij op donderdagavond had meegenomen naar zijn kamer, opeens wel erg stil was.
“Snel, ga weg,” zei ik tegen Bill, en ik grijsde. “Ga ontgeilen.”
Hij grijnsde.
“Ik ga wel in de kelder aan mijn oma zitten denken,” antwoordde hij, en hij liep net weg op het moment dat Julia de keuken binnen kwam. Ik schrok van haar gelaat, waar alle kleur uit verdwenen was en zonder iets te zeggen liep ze naar me toe. Toen ze me om de hals viel, streelde ik zachtjes en onhandig haar haar en wachtte tot ze iets zou zeggen, maar er kwam niets. Het had vast en zeker met Tom te maken, dacht ik, want er hing vast nog een ergere spanning tussen hen in dan tussen Georg en mij en ik kon haar geen ongelijk geven als ze zich daar vreselijk door voelde. Als ik in haar schoenen gestaan had, had ik me nooit door mezelf laten overhalen.
“Hij staart zo naar me,” fluisterde ze zachtjes toen ze me weer losliet.
“Veel zuipen,” zei ik, daaraan toevoegend dat ze hem gewoon moest negeren en ik vroeg haar of ze een biertje wilde. Ze knikte en spetterde wat kraanwater in haar gezicht terwijl ik een flesje uit de koelkast pakte, het opende en het in haar handen drukte.
“En nu de keuken uit,” zei ik gebiedend. “Ik maak dit even af en dan kom ik ook. Wil je alsjeblieft de chocolade meenemen?”
Ze knikte zwijgend en bleek en pakte het schoteltje van het aanrecht om het mee te nemen naar de woonkamer, waar het rumoer al wat minder was. Ik keerde me weer om naar mijn komkommer en pakte het mes op om verder te gaan met het snijden ervan. Het resultaat smeet ik in een bakje dat ik in een kastje boven de gootsteen vond en ik nam het mee naar de woonkamer, waar ik op de grond ging zitten bij gebrek aan ruimte op de bank. Ik pakte een stukje chocolade en stak het in mijn mond op het moment dat Bill weer terug kwam, zonder verdachte bobbel in zijn broek. Ik vroeg me af hoe hij er zo snel vanaf gekomen was.
Toen hij naast mij had plaatsgenomen, zette Tom een film op waarvan ik de achterkant van de DVD-hoes niet hoefde te lezen om te weten dat het smerig zou worden en ik had gelijk gehad. Ik vond het leuk dat ik de hele tijd tegen Bill aan kon kruipen zonder dat er gezeken werd over ‘klef gedoe’ maar dat was het dan ook. Na een minuut of veertig vroeg Julia Tom dan ook om een andere film op te zetten. Zonder te protesteren, deed hij wat ze wenste.
Toen hij het licht even aandeed om te kijken welke DVD beter zou zijn, zag ik dat Georg Bill en mij schaamteloos zat te bekijken. Mijn blik kruiste die van hem, dus wendde hij gauw zijn ogen af en gaf Tom een advies voor een film. Toen ik naar achteren keek, zag ik dat Julia tranen in haar ogen had en op de andere bank zag ik Fleur tegen Gustav aan liggen, als hele goede vrienden. Voordat Tom het licht weer uit deed, zag ik de verdrietige uitdrukking op zijn gezicht. Naast me zat Bill, hand in hand met mij, welke volgens mij van het hele gebeuren niets meekreeg.
Toen de DVD net begonnen was, stond ik op. Bill vroeg fluisterend wat ik ging doen, of er iets was, maar ik maakte hem duidelijk dat hij moest blijven zitten en ik liep de woonkamer uit als in een vlucht. Een vlucht van de waarheid. Eenmaal op de gang, keek ik in het donker om me heen, kijkend waar ik naar toe kon. In een flits vielen mijn ogen op de deur van het toilet.
Ik liet me op de WC zakken en verborg mijn gezicht in mijn handen waarna ik een paar tranen liet lopen, die als zwarte druppels uiteen vielen op de witte tegels en ik haalde mijn neus snuivend op. Overal om me heen was liefde, pijnlijk sterk aanwezig en ik kon er niet mee omgaan. Ik zag hoe Tom van Julia hield en hoe zij hem uit alle macht probeerde te haten, maar dat ging haar niet gemakkelijk af. Ik zag hoe Gustav en Fleur van elkaar hielden, hetzij als vrienden, maar ik wilde zo graag dat het over zou gaan in liefde. Ze waren geknipt voor elkaar, die twee, twee handen op één buik, één voor allen, allen voor één. Ik zag hoe Georg naar me keek en de spanning opdreef alsof het een spel was en ik heb geen idee of het oprecht was of niet, maar het verwarde me.
Overal om me heen was ‘houden van’, maar Bill hield niet van mij.
Ik huilde in stilte, zonder enig geluid te produceren en dacht na over Bill en mijzelf. Ik was met hem verder gegaan dan met wie dan ook, dat stond vast, en ik tilde daar ook heel zwaar aan, maar ik had geen idee of dat voor hem ook gold. Hij vond me mooi en lief en hij zei dat ik speciaal voor hem was, maar betekende onze relatie voor hem net zoveel voor hem als voor mij? Hield hij van me? Ik wilde antwoord op al die vragen, maar die kwamen er maar niet. Voor iedere vraag die opgelost werd, kreeg ik er weer twee bij.
Langzaam en trillend haalde ik adem, proberend om mijn tranen onder controle te krijgen en ik scheurde een stukje Wc-papier. Ik depte mijn ogen voorzichtig af om niet teveel zwart mee te nemen, stond op en keek in de spiegel die in het toilet hing, zodat ik het netjes kon doen en met mijn vingers probeerde ik de schade zo goed mogelijk te herstellen.
Ik schrok me een ongeluk toen ik iemand op de deur hoorde kloppen.
“Maren?” hoorde ik. Bill. “Wat doe je daar binnen?”
Vliegensvlug gooide ik het zwarte Wc-papiertje in het toilet toen ik ook de tranen op de vloer opgedept had en trok door. Ik ademde even rustig in en uit om te kalmeren en haalde toen de deur van het slot.
“Wat is er aan de hand?” vroeg Bill zachtjes zodra ik de deur had open gemaakt en hij pakte zacht doch dwingend mijn pols vast, zodat ik niet weg kon lopen om ook die keer weer te vluchten. Ik ontweek zijn vraag door te zeggen dat hij daar had moeten blijven, maar hij duldde geen tegenspraak en vroeg me waarom ik gehuild had. Meteen voelde ik een rotgevoel in mijn maag: operatie Wc-papier was mislukt.
“Gew-”
“Heeft het te maken met Georg?” onderbrak hij me impulsief, alsof hij hoopte dat ik ja zou zeggen en hem daarmee een excuus gaf hem openbaar te haten. Toen ik hem geen antwoord gaf, verborg hij zijn gezicht in zijn handen en riep uit dat hij het een kutfeest vond.
“Hoezo?” vroeg ik.
Hij sloeg zijn ogen naar me op en maakte een moedeloos gebaar door zijn armen naast zijn lichaam te laten zakken en klaaglijk te zuchten, waarna hij zijn hand door zijn haar haalde. Meteen voelde ik de impuls om hem aan te raken, om met mijn vingertoppen langs zijn naakte hals te gaan, maar ik liet het.
“Omdat,” antwoordde hij. “Julia en Tom ook al niet al te vrolijk doen…”
Toen hij het gezegd had, voelde ik me opeens ontzettend schuldig dat ik Julia had meegevraagd, omdat ze een rotavond had en ik daar min of meer verantwoordelijk voor was, samen met Fleur. De enigen die het naar hun zin hadden, waren die laatstgenoemde en Gustav. Bill had gelijk: het was een rotavond.
“Had je dat niet verwacht dan?” vroeg ik, doelend op het verdrietige gedrag van Tom en Julia, en hij haalde zijn schouders op na zijn blik naar de grond gewend te hebben. Direct zei ik hem dat ik mijn make-up van mijn gezicht ging halen omdat het toch al overal zat en hij zei met een flauwe glimlach op zijn engelengezicht dat hij met me mee zou gaan.
Toen Bill en ik met een onopgemaakt gezicht weer beneden kwamen, zat de rest doen, durf of de waarheid te doen, maar dan in de versie die Fleur in een grijs verleden bedacht had: je kreeg een vraag voor je kiezen en als je niet antwoordde, was het de bedoeling dat je een limonadeglas pure Smirnoff in één keer naar binnen goot. Op het begin waren de vragen redelijk onschuldig, zodat het volle glas in het midden van de tafel onaangeroerd bleef, maar er ging wel veel bier doorheen, zodat de vragen steeds gewaagder werden.
“Gustav,” zei Julia nadat ze de vraag of ze wel eens een one-night-stand had met ‘nee’ beantwoord had. “Zeg nou eens eerlijk: heb je écht nooit gevoelens voor Fleur gehad?”
Hij lachte hard en grijnsde zo breed dat ik bijna zeker wist dat hij ging liegen, of in ieder geval – ik ging meestal liegen als ik zo breed grijnsde en aangezien Gustav de vraag met ‘nee’ beantwoordde, moest het antwoord wel ‘ja’ zijn.
“Ik zei dat je eerlijk moest zijn,” verwoordde Julia mijn gedachten en Gustav begon direct weer te lachen, waardoor ik hem nog minder geloofde dan daarvoor.
“Ik ben eerlijk!” riep hij uit. “Ik zweer het op – op Fleur!”
Julia grijnsde naar Gustav en knikte kort ten teken dat ze tevreden was, maar ik was dat allerminst. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en probeerde een leugen in zijn ogen te ontdekken, maar ik zag er niets dat erop wees dat hij niet de waarheid sprak.
“Oké, nu ben ik…” zei hij, en hij keek de kring rond op zoek naar een slachtoffer. Zijn ogen bleven eerst op mij rusten en ik voelde de zenuwachtigheid al opborrelen toen hij zijn blik opeens naar Georg verplaatste en hij ten langen leste zijn naam noemde. Hij vouwde zijn handen en dacht na om een vraag te bedenken terwijl Georg ging verzitten en een paar grote slokken uit zijn flesje bier nam. Alle ogen waren afwisselend op de drummer en de bassist gericht en de stilte was zo drukkend dat het me verbaasde dat ik niet langzaam plat werd.
“Laat ik het simpel houden,” zei Gustav uiteindelijk. “Ben je met Maren naar bed geweest?”
Het leek alsof opeens alle geluid om me heen uitgeschakeld werd en ik voelde het schaamrood naar mijn kaken stijgen toen iedereen eerst even naar mij keek, maar gelukkig ging de aandacht al gauw weer naar Georg. Hij schudde zwijgend met zijn hoofd.
“Niet?” vroeg Gustav. Ik voelde Bills hand over mijn rug glijden, alsof hij voelde dat ik het rot vond dat die vraag gesteld werd en hij me ertegen wilde beschermen, wilde laten voelen dat hij er was om voor me op te komen als het nodig was.
Georg schudde zijn hoofd opnieuw.
“Waarom niet?”
Georg grijnsde, zei dat hij maar één vraag tegelijk mocht stellen en dat de beurt dus aan hem was. Met zijn ogen ging hij de kring rond en ik hoopte – omdat ik niet meer aan bidden deed – dat ik buiten schot zou blijven. Uiteindelijk noemde hij Toms naam en ademde ik onhoorbaar uit, zuchtend. Bill trok mijn hoofd tegen zijn schouder, zodat ik zijn geur op kon snuiven. Ik was gespannen en ik denk dat hij dat voelde, dat hij me op die manier wilde laten ontspannen en ik kroop dankbaar tegen hem aan, zocht zijn hand op en verstrengelde mijn vingers met de zijne.
“Was de seks met Julia de beste die je ooit gehad hebt?”
Er daalde een ijzige stilte op ons neer die mijn botten verkleumde en zelfs Bills geur kon me niet meer warm maken. Toen ik naar Julia keek, zag ik dat ze op de binnenkant van haar lip beet en toen steeds meer ogen zich op haar richtten, wendde ze haar blik af naar buiten, vechtend tegen de tranen. Fleur en Gustav gingen gespannen verzitten en ik voelde hoe de lucht dikker werd van de spanning die er hing, zo zelfs dat ik zwaarder ging ademen om lucht te kunnen krijgen. Ik voelde Bills hand over mijn rug, zijn vingers in mijn nek toen hij me nog dichter tegen zich aantrok. Tranen sprongen in mijn ogen toen ik me probeerde te bedenken wat Julia wel niet moest voelen op dat moment.
“Sorry,” zei Georg om de stilte te verbreken, maar de spanning nam hij niet weg. “Dat had ik niet moeten vragen, dat was echt heel lullig v-”
“Ja,” zei Tom helder. Het was weer even stil, een kort moment waarin de spanning nog wat dikker werd. Ik durfde me niet te bewegen uit angst dat ik dat niet meer zou kunnen door de dikte van de lucht en dus bleef ik zitten, mijn hoofd op Bills schouder rustend en zijn vingertoppen de huid in mijn nek strelend.
“Wat ja?” vroeg Georg. Bills vingers gleden naar beneden, over het stukje huid waar mijn shirt een beetje opgekropen was en hij drukte zijn lippen op mijn kruin. Ik liet mijn handen naar zijn buik dwalen en vocht tegen het verlangen om met de gesp van zijn riem te gaan spelen. Het was niet echt het moment om Bill op te gaan geilen.
“Dat is het antwoord op je vraag. Ja.”
Weer viel er een koude stilte. Julia stond op, liep richting de deur en toen ik in het voorbijgaan een traan op haar gezicht zag lopen, wilde ik opstaan om haar te gaan troosten maar mijn spieren waren slap en ik kon me niet bewegen door de ijzigheid van even daarvoor. Ik sloot mijn ogen en probeerde wat kracht terug te vinden, maar alles liet me in de steek op dat moment.
“Bill,” zei Tom alsof er zojuist helemaal niets gebeurd was, de spanning in de lucht negerend, maar ik hoorde een soort van trilling in zijn stem, alsof het hem weldegelijk iets gedaan had. Ik voelde hoe alle ogen zich op ons richtten. “Hou je van Maren?”
Direct wist ik hoe Julia zich gevoeld moest hebben: alsof ze aan een zijden draadje boven een afgrond hing en dat de jongen in kwestie hem zou kunnen doorknippen of haar eraan zou kunnen optrekken, afhankelijk van het antwoord dat hij zou geven. Ik begroef mijn gezicht in zijn nek en sloot mijn ogen om te voorkomen dat er tranen in zouden komen te staan, voelend hoe hij zich voorover boog en doodsbang dat ik een vrije val zou maken.
Ik moest een snik inhouden door op mijn lip te bijten en ademde rillend uit toen hij het glas in één teug leeg dronk.
Op een gegeven moment werd het nog best gezellig. We kropen allemaal in bed, de meiden in ondergoed en een hemdje, de jongens gewoon in hun ondergoed (Georg – die normaal naakt sliep – hield voor de gelegenheid ook zijn ondergoed aan) en we luisterden de hele avond naar wilde verhalen van Georg, Gustav en Tom die vrijwel allemaal gingen over meisjes versieren en teveel zuipen. Er werden nog een aantal pijnlijke dingen gezegd over bijvoorbeeld Tom die meisjes meesleurde naar zijn hotelkamer en meer van dat soort dingen, maar Julia had teveel gedronken om zich er nog druk over te maken.
Bill en ik waren stil, de hele tijd, we lagen hand in hand naast elkaar en lieten onopvallend onze handen over elkaars lichaam dwalen zonder over te gaan tot praktijken die niet wenselijk waren in het gezelschap van vijf andere mensen.
De volgende ochtend, of eerder middag, ontbeten we met een kater ei op brood (want Tom zei dat dat hielp), zonder spek voor mij. Ik kreeg geen hap meer door mijn keel toen het glas Smirnoff van de vorige avond terug opdook in mijn gedachten en na een halve boterham opgegeten te hebben, stond ik op en schoof de rest in de grijze vuilnisbak die in de hoek van de keuken stond. Er werd meer eten weggegooid dan er werd opgegeten.
Fleur en Julia vertrokken na de jongens nog een spectaculaire tour toegewenst te hebben en ik liep met ze mee naar de bushalte omdat ik behoefte had aan frisse lucht. We hadden het erover dat het echt klote was voor Julia dat ze zo voor het blok gezet was en dat het ons speet dat we haar gedwongen hadden mee te gaan. Ze zei dat het niet heel erg veel gaf en dat het haar hielp om Tom te vergeten, wat ik me niet voor kon stellen.
Na een poosje met mijn vriendinnen op de bus gewacht te hebben, slenterde ik weer terug, met mijn handen diep in mijn broekzakken gestoken. Op straat zag ik een jonge vrouw met een babywagen lopen die me vriendelijk begroette en ik groette terug, een vertederende blik in de kinderwagen werpend. Pijnlijk genoeg schoot het door me heen dat zij vast iemand had die van haar hield, zo gelukkig als ze eruit zag, met die lieve baby.
Eenmaal terug zag ik dat Georg en Gustav alweer vertrokken waren, want de auto stond niet meer voor het huis. Bill en Tom waren in hun ondergoed bezig met het opruimen van de slaapspullen en ik begon met opruimen van het eten dat nog op tafel stond: ik ruimde de tafel leeg, waste alles af en gooide de on-opgegeten chips en popcorn in de vuilnisbak. Telkens als ik langs Bill liep, kon ik het niet laten om telkens even lichaamscontact te maken, om hem steeds even aan het raken en op een gegeven moment ging hij het spelletje meespelen. Steeds als hij door de keuken liep, kwam hij even achter me staan en duwde zijn heupen dan licht tegen de mijne. Ik vond het dan grappig om net te doen alsof ik niets in de gaten had.
Hij stond net zo achter me toen Tom vanuit de woonkamer riep dat hij met één of andere vriend had afgesproken en dat we het zelf maar verder moesten uitzoeken. We gingen nog even door met opruimen toen Tom boven wat kleding aan ging trekken en Bill kwam de keuken weer in toen de voordeur met een klap was dichtgevallen.
Hij sloeg zijn armen om me heen, masseerde mijn buik met zijn duimen en drukte een kus in mijn nek. Ik legde de afwas neer en positioneerde mijn natte doch warme handen op zijn schouders toen ik voelde hoe hij de rand van mijn shirtje vastgreep en de stof langzaam omhoog trok. Uiteindelijk hielp ik hem het ding over mijn hoofd te trekken en ik beet op mijn lip toen hij zijn onderlichaam tegen het mijne drukte.
“Eindelijk alleen,” fluisterde hij in mijn oor, en hij verplaatste zijn lippen langzaam naar mijn sleutelbeen. Ik voelde hoe hij zijn tanden zachtjes in mijn huid zette en huiverde. Niet omdat het pijn deed, maar gewoon.
Ik pakte zijn hand vast en verstrengelde onze vingers. Bill trok me tegen hem aan en haakte zijn vingers achter de hand van mijn broek. Zijn vingers gleden over mijn rug en bezorgden me kippenvel toen hij met de sluiting van mijn beha speelde. Ik legde mijn hand in zijn nek en trok zijn hoofd naar me toe zodat ik met mijn lippen het plekje achter zijn oor kon strelen. Hij had ook kippenvel.
“Ga mee naar boven,” zei hij, en hij nam me aan de hand, mee de trap op.
Eenmaal boven sloten we de deur met een klap en bleven er tegenaan leunen. Ik zoende hem intens en ging met mijn nagels zachtjes over zijn ruggengraat, waardoor hij zijn hoofd in zijn nek gooide en me met half geloken ogen aankeek. Hij ging met zijn handen naar de knoop van mijn spijkerbroek, die hij met een simpele handbeweging opende en ik hielp hem mijn broek uit te trekken.
Hij trok me weg van de deur en leidde me naar zijn bed toe, waar ik me op liet vallen. Hij kwam naast me liggen en draaide zich half bovenop me, waarna ik mijn lippen op ieder stukje huid drukte dat ik te pakken kon krijgen. Hij deed het zelfde bij mij en ik voelde zijn handen overal op mijn lichaam, op iedere vezel en cel toen we elkaar langzaam verder uitkleedden. Hij maakte met zijn lippen een spoor van mijn kaaklijn, via mijn hals naar mijn sleutelbeen en kwam toen omhoog. Zijn blik ankerde zich in die van mij en liet me niet meer los. Hij keek versuft, verdwaasd, alsof hij zelf nog niet doorhad waar we mee bezig waren of mee bezig gingen zijn, overweldigd, en dat maakte hem ontzettend adorabel.
Hij zoende me nogmaals, trok mijn lichaam tegen hem aan. Huid op huid. Wat voelde dat heerlijk. Ik zette mijn nagels in zijn rug, waardoor hij schrok en met een schokje nog dichter bij me kwam. Voor mij was het nooit dichtbij genoeg.
Toen hij zijn hoofd terug trok, keek hij me diep ik mijn ogen. Hoewel hij niet bewoog en niets zei, wist ik dat hij om bevestiging vroeg en ik kon niet anders dan hem die bevestiging geven. Ik zou met hem naar de andere kant met de wereld kunnen roeien en vergeleken met dat was het zoiets kleins. Het was niet meer dan natuurlijk dat het zou gebeuren: ik hield immers van hem. Ik hief mijn bovenlichaam op en drukte mijn lippen kortstondig op de zijne. Daarna liet ik me terugvallen in het kussen en liet alles gebeuren.
Bill rolde zich bovenop me en ik zuchtte de lucht uit mijn longen toen ik zijn gewicht bovenop me voelde vallen. Ik voelde me gedrogeerd, licht in mijn hoofd alsof ik teveel alcohol op had. Ik had het gevoel dat alles wat me overkwam, pas een paar seconden later in mijn hersenen terecht kwam. Slowmotion. Alles ging in slowmotion.
Ik hield mijn adem in en probeerde me volledig te ontspannen toen hij in me kwam, nog steeds oogcontact houdend. Ik had de neiging mijn ogen te sluiten maar dan zou ik het contact verbreken en dat kon ik niet. Dat had ik nooit gekund ook. Ik had het gevoel dat ik door zijn ogen zijn ziel kon zien, en ik wilde niet anders. Ik wilde zien wat Bill dacht, wat Bill voelde op dat moment. Zijn handen trilden en ik had door dat ook hij onwennig was, net zoals ik, maar dat hij het desondanks wilde.
Tenslotte verbrak ik toch het oogcontact alsnog en trok zijn hoofd naar het mijne toe. Ik wilde hem zoenen, ik wilde dat hij wist wat ik voelde ik hoopte dat ik dat met één simpele kus duidelijk kon maken. We waren beide nog nooit zo ver gegaan met iemand, waren beide nog nooit zo dicht bij iemand anders geweest en dat maakte dat hij voor mij heel speciaal was. Ik hoopte dat hij dat begreep.
Hij kwam steeds wat verder in me, steeds een klein stukje en heel langzaam, tot hij niet meer verder kon. Het deed niet echt zeer, het was meer het idee dat zo overweldigend was. Ik had seks met de meest begeerde jongen van heel het land. Ik deed iets wat miljoenen meisjes wilden. Ik kon zeggen dat ik naar bed was geweest met de jongen van wie ik hield.
Onze gezichten waren dicht bij elkaar. Zijn ademhaling was haperend en trillend en ik kon de lucht die hij uitblies inademen. Ik voelde me versmolten met hem, ik voelde me dichter bij iemand staan dan ik ooit had gevoeld, alsof we twee bronzen beelden waren geweest en waren versmolten tot één beeld, met slechts één hart. Hij en ik samen, tot in de oneindigheid.
Mijn handen trilden en ik had geen idee waar ik ze moest laten, durfde niet te bewegen uit angst dat het pijn zou gaan doen en bleef dus maar in Bills ogen kijken. Hij pakte mijn polsen beet en duwde die tegen het kussen terwijl hij zijn vingers met die van mij verstrengelde, nog altijd trillend. Het was alleen hij en ik, niemand die ons zou kunnen onderbreken. Geen gillende fans, geen paparazzi, we hoefden niet voorzichtig te doen. Er was niemand, behalve hij en ik.
Toen hij langzaam in me begon te bewegen, maakte ik mijn handen los en legde die in zijn nek. Ik wikkelde zijn haar rond mijn vingers en trok zijn hoofd naar het mijne, om hem een kus te geven, helemaal overgenomen door het moment. Daarna liet ik mijn handen over zijn rug glijden, steeds verder naar beneden, krassend met mijn nagels over zijn huid, wat ervoor zorgde dat ik een spoor van kippenvel achterliet.
Na een tijdje versnelde Bill het tempo wat. Mijn adem en hartslag versnelden zich langzaam maar zeker en ik wist dat Bills hartslag zich ook versnelde. Hij drukte onverwacht zijn lippen op die van mij en gaf me een diepe zoen, overmand door lust. Er verspreidde zich een zacht tintelend gevoel tussen mijn dijen, een klimmend gevoel dat ik stopte door in een reflex mijn spieren te spannen.
“Laat maar gaan,” fluisterde Bill zachtjes in mijn oor. “Kom maar.”
Ik keek naar zijn gezicht, naar zijn half geloken ogen en zijn vochtige lippen en wilde niets liever doen dan wat hij zei. Ik ontspande me en voelde met een schokje een gigantisch overweldigend gevoel door mijn lichaam gaan. Het voelde alsof ik opeens werd overspoeld door golven die mijn botten meenamen en me zo slapjes achterlieten, niet in staat om te bewegen.
Ik zag hoe hij daarna op zijn onderlip beet, zijn hoofd in zijn nek wierp, een laag geluid in zijn keel maakte en daarna net zo slap als ik zijn hoofd in mijn nek begroef.